Zes maanden geleden hield ik geen uur Hyrox vol. Wall Balls waren echt de hel. Vandaag kom ik erdoorheen. En soms kan ik tussendoor zelfs even praten. Hier is wat ertussen zat, uit eerste hand.
Ik ben begonnen met Hyrox zoals veel mensen: vol enthousiasme en een flinke dosis naïviteit. Acht stations. Acht kilometer rennen. Een uur vol gas. Hoe zwaar kan dat nou zijn.
Antwoord: heel zwaar.
De eerste weken
De eerste trainingen overleefde ik niet. Ik haalde dat uur niet. Mijn ademhaling werd kort, mijn borstkas zat vast, mijn hoofd werd luid. Wall Balls waren het punt waarop ik het liefst had willen stoppen. Niet omdat ik technisch slecht was. Maar omdat ik na drie ballen al wist: zo gaat dit niet werken.
Wie Hyrox doet, kent dat moment. Je bent niet moe. Je zit gewoon klem. Iets in je is dichtgeslagen en je wil kan ertegenin schreeuwen wat het wil.
Het moment dat ik naar mezelf luisterde
Op een gegeven moment deed ik wat ik al jaren met andere movers doe: ik luisterde naar mijn lichaam. Niet naar mijn hoofd. Mijn hoofd had één idee. Meer trainen. Harder. Disciplinair. Mijn lichaam had een ander idee.
Ik heb FIVE MOVES op mezelf toegepast. Zelfexperiment. Een methode die ik zelf had ontwikkeld, voor het eerst niet voor iemand anders, maar voor mij.
Mijn hoofd had één idee. Meer trainen. Mijn lichaam had een ander idee.
Wat ik vond
De details van een privésessie blijven privé. Maar het belangrijkste: mijn rem had niks met conditie te maken. Het had te maken met iets wat veel ouder was dan Hyrox. Het zat in mijn lichaam, lang voordat ik ooit een Wall Ball had gezien.
Precies dit gebeurt bij sporters die naar ons toe komen. Ze denken dat ze een trainingsprobleem hebben. Eigenlijk hebben ze een opslag-probleem. Het lichaam draagt iets, en dat komt omhoog op het moment dat het zwaar wordt. Dan slaat alles dicht. De longen worden klein. De heupen sluiten. Het hoofd wordt luid. Je noemt het uitputting. Het is iets anders.
20 dagen
De resultaten kwamen na ongeveer 20 dagen. Niet van de ene op de andere dag. Geen wonder. Door het dagelijkse verankeren met de app, die kleine micro-momenten waarmee het nieuwe patroon zich vastzet in het zenuwstelsel. Drie tot vijf minuten per dag. Niet meer.
Het verschil was niet dat Hyrox ineens makkelijk werd. Hyrox is niet makkelijk. Het verschil was dat de innerlijke rem weg was. Wat me eerst eruit haalde, haalde me er niet meer uit.
Onder belasting schakelt het zenuwstelsel naar een beschermings-modus. Als daar een oude opslag zit, gaat die bescherming eerder en harder aan dan nodig. Jij voelt het als conditie. Het is zelfregulatie. Zodra die opslag is veranderd, reageert het systeem anders. Meer ruimte. Meer adem. Meer toegang tot wat je eigenlijk kunt.
Vandaag
Ik kom dat uur tegenwoordig best goed door. Ik vind het een verdomd goede workout. En soms, als de klok loopt, het zweet druipt, de Wall Balls eraan komen, kan ik tussendoor met de andere deelnemers kletsen. Dat betekent: ik heb adem over.
Klinkt als een klein detail. Is het niet. Het is het moment waarop je merkt: het systeem is veranderd. Niet de wil. Niet de routine. Het systeem.
Wat dit betekent voor sporters
Als je tijdens je training of wedstrijd op een punt komt waarop je niet weet waarom het ineens instort, dan is het misschien niet je training. Misschien is het wat je lichaam onder belasting omhoog brengt.
Je lichaam kent die plek. Het heeft hem altijd gekend. Eén sessie is in de meeste gevallen genoeg om hem te vinden en op te lossen. 40 dagen met de app zijn genoeg om het te verankeren. De rest doet je training.
Ik kan dit nu uit eerste hand zeggen. Niet als founder die een methode verkoopt. Als iemand die na drie Wall Balls het liefst was gestopt. En die vandaag tussendoor kan kletsen.